هو المؤلف بين القلوب

مژده بده ، مژده بده ، (( يار )) پسنديد مرا

سايه ي او گشتم و او برد به خورشيد مرا

جان دل و ديده منم ، گريه ي خنديده منم

يار پسنديده منم ، يار پسنديد مرا

کعبه منم ، قبله منم ، سوي من آريد نماز

کان صنم قبله نما خم شد و بوسيد مرا

پرتو ديدار خوشش تافته در ديده من

آينه در آينه شد ، ديدمش و ديد مرا

آينه خورشيد شود پيش رخ روشن او

تاب نظر خواه و ببين کاينه تابيد مرا

گوهر گم بوده نگر تافته بر فرق فلک

گوهري خوب نظر آمد و سنجيد مرا

نور چو فواره زند بوسه بر اين باره زند

رشک سليمان نگر و غيرت جمشيد مرا

هر سحر از کاخ کرم چون که فرو مي نگرم

بانگ لک الحمد رسد از مه و ناهيد مرا

چون سر زلفش نکشم سر ز هواي رخ او

باش که صد صبح دمد زين شب اميد مرا

پرتو بي پيرهنم ، جان رها کرده تنم

تا نشوم سايه ي خود باز نبينيد مرا

و زندگي را با تو آغاز مي کنم ، اي همه عشق و هستي من ...

حق حق زنم ؛ هوهو کنم()