به نام تو

تلنگری می زند این تفکر چاییده

زمین می چرخد با دستان تو

و من همچنان نسیان زده

شانه هایش را تکان می دهم

میخواهم فریاد بزنم خدای من !

به که بگویم ؟

که به زیر این هدف آبی

گام هایم بی هدف است

چرا در خودم با تو

به نمی شناسمت می رسم ؟

به اینکه آشنایی !!!

آخرین بار کجا دیدمت ؟!

فهمیدم گنجشکها

در معجزه نرم یک پرتو

بر دیوار کاهگل زمستان تو را دیده اند

و همیشه

در ترنم قطره جدا شده از باران

تو را می شنوند ...

اما من ... !!!

اولین بار که خواندمت حتی یادم نمی آید

شاید نیمه شبی گریان

یا در پس یک تنهایی پنهان

نمی دانم !!! نمی دانم !!!

من به قاصدکها حسودیم می شود

آخر آنها

راز همیشه بودنت را

از ابتدای آواز یک چلچله می فهمند

...

با این حال می دانم که می دانی

چقدر دوستت دارم

یا انیس من لا انیس له

حق حق زنم ؛ هوهو کنم()

                             به نام خدایی که مرا از ظلمات و تاریکی به نور میخواند

گاهی وقتا خیلی دلت می گیرد . آنقدر که نمی توانی نفس بکشی .گوشه ای می شینی ، دست هایت را دور زانوانت حلقه می کنی ، چشم هایت را می بندی سرت را به دیوار تکیه می زنی و ...اما نمی شود . می خواهی خودت را خالی کنی ... راه می روی ، شعر می خوانی ...انگار بغضی هزار ساله گلویت را گرفته است . دست هایت عرق کرده اند ، هیچ کس نیست . آن لحظه هیچ کس به دردت نمی خورد . یعنی اصلاً حوصله ی کسی را نداری .

دلت بدجور شکسته است ... بلند می شوی ، دستت را به دیوار می گیری تا نیفتی . دوست داری به طرفش بروی ، اما ... رویت نمی شود . خیلی حرفها داری که به او بگویی حرفهایی که جز او به هیچ کس نمی شود گفت ، یعنی فقط باید به او گفت ...اما رویت نمی شود .آخر با چه رویی می خواهی بروی . خیلی وقت است به سراغش نرفته ای ...یعنی اصلاً یادش نبودی ...

پیش تر، گاهی از کنارش رد می شدی و اگر دست می داد سلامی هم  می کردی  اما حالا ... فقط خجالت می کشی و نگاهش می کنی . یعنی جوابت را می داد ؟؟؟ آرام سرت را بلند می کنی و آهسته صدایش می زنی . اما ... او آنجا است . قبل از اینکه صدایش بزنی . قبل از این که تو لب واکنی . و باز مثل همیشه مهربان نگاهت می کند. گرچه تو نگاهش را نمی بینی ، اما حس می کنی . بغضت وا می شود . و اشک هایت گونه ها ، چشم ها و دهانت را خیس می کنند .

به تو نزدیک است ، خیلی نزدیک ، دستت را می گیرد . و تو دیگر ... تو دیگر خودت نیستی ، دیگر من قبلی نیستی . تازه شده ای . اشک ها امانت نمی دهند ... دست هایت می لرزد ... هق هقت سکوت تیره ی اتاق را شکسته  است . نگاه می کنی  به رویت لبخند می زنند و او هم ... و تو فقط می خواهی از ته دلت فریاد بزنی :

حق حق زنم ؛ هوهو کنم()